Neden Geldim İstanbul'a? - Part 1

Rutinleri severim, değişiklere biraz kapalı bi insanım Hal böyle olunca Ankara sevdalısı olmam normal sanırım :) Şaka bi yana neredeyse 2.5 yıl oldu şehir değiştireli, aslında pandemiden önce gayet iyiydim İstanbul'da da. Ama bu şehirde eve kapanmak, izinli gün ve saatlerde her yerin hunharca kalabalık olması falan derken batmaya başladı bana burası. Eskiden beri beni takip edenler bilir, listeler yapmayı severim. O nedenle yine incir çekirdeğini doldurmayacak dertlerim hakkında konuşup duracağım bir yazı dizisi ile karşınızda olacağım :)

İstanbul'da en alışamadığım şey ne olabilir sizce? Listede başı evler çekiyor desem. Fiyatı falan değil asla.. Tek tek sıralayacağım valla, çünkü sahibinden.com gezmekten helak oldum ama bu şehirde gönlüme göre bir ev bulamadım. 

• Misal, 3+1 diye baktığım ev 85 m2. E zamanında ben Ankara'da 1+1de oturuyordum 75m2 idi. Yani ölçüyorum, biçiyorum sığmıyor arkadaş. Odaya yatağı koysam ben açıkta kalacağım.
• 2+1 ve üzeri evlerde ebeveyn banyosu şart olmalı. 2 yatak odası var ama banyo 1. Hayır 1 tane ama o da geniş olsa ne ala, çamaşır makinesini nereye koyacak bu insanlar
• Ben balkon sevmeyen insanım sanıyordum bu zamana kadar ama bir evin olmazsa olmazıymış, hele de çocuk varsa. Yeni yapılan yüksek katlı bir sitede oturuyorum balkonum yok, hadi bu normal çok katlı vs. diye. Ama bazı yapılarda 1m2 balkon yapıp ilanda BALKONLU diye gözümüze sokmanıza anlam veremiyorum.
• 3+1, geniş metrekareli bir ev buldunuz, milyonlarını da verdiniz diyelim ama giyinme odası, vestiyer dolabı vs. yok ya da yapmaya uygun dizayn edilmemiş çoğu yapı hem de yeni olmasına rağmen.
• Amerikan mutfak olayını da çok yanlış anlamışlar. Odanın başına 1 tezgah ve ocak koyup, 2 metrelik alanı mutfak diye kakalamak değil dostum açık mutfak dediğin şey.
• Bir de tüm mutfaklar sıkıcı şekilde beyaz dolaplı. Ok hazır teslim projelerde herkese hitap eden şeyler seçmek çok normal ama beyaz dolap, metal kulp görmek istemiyorum.

Sözün özü çok abartı paralardan bahsetmiyorsak böyle 2 milyona falan bile Ankara'nın oturma odası büyüklüğünde teraslı, 25 m2 mutfaklı, giyinme odalı,kilerli,3 banyolu evlerini bulmanız mümkün değil. Lütfen bir el atın bu işe. Birim fiyatı değerli diye insanları böyle kullanışsız yerlere mecbur etmeyin. Gerçekten bizi kandırıyorlar, ev dediğin böyle bir şey değil. 

E Ben Sandığımdan Güçlüymüşüm..

Başlığın anlamsızlığının farkında olmakla beraber whatsapp ya da DM den 2 cümle ile derdimi anlatmak beni kesmediği için kürkçü dükkanına döndüm (yine). Kafamın içindekileri boşaltana kadar kendi halimde yazmaya devam edeceğimi umuyorum. Çünkü yapmam gereken çok iş var ama tam bir erteleme bağımlısı olduğum için bu yolda beni asıl işlerden alıkoyacak her konuda acayip motiveyim anlayacağınız üzere - tam bir master procrastinatorım bence.

Neyse çoğunuzun pandemiden mütevellit 1, benim ise +annelik nedeniyle resmen eve kapanışımın 2 yılı geride kaldı. 2 yaş sendromlu, annesinin aksine üşenmek nedir bilmeyen bir bebeye ve bu süreçte ofisteki tüm yoğunluğunu eve taşımış bir home-office çalışan beye rağmen, yıkılmadım ayaktayım. Pandemi nedeniyle işe dönüşü erteledim, tezim hala bitmedi. Şu an bir yanım yetişkinliğin yemek, temizlik gibi tüm sıkıcı yükümlülüklerini yerine getirirken diğer yanım ise 2 yaş seviyesine inip saatlerce oyun oynayabiliyor. Multitasking bir insan olduğumu cvme gururla yazabilirim artık :)

Benim hayatımda hiçbir şey planladığım gibi gitmez yurtdışına taşınsak mı derim eşim Afrika'nın adını duymadığım ülkesine gider, çocuk istemiyorum henüz dedikten birkaç gün sonra hamile olduğumu öğrenirim, doğum vs her seyi planlarım ama hop bi anda doğuma 1 ay kala Ankara'dan İstanbul'a taşınırım. Anlayacağınız benim planlarımda hep bir ters köşe olur zaten ama bu sefer olaytüm dünyayı etkisi altına alan bir hastalık olduğu için kişisel algılamıyorum :)

Uzun yıllar sonra evde 2 hatta 3 kişi yaşamamamıza, hala işe dönmemiş olmama, hayatımda en yapamayacağım şey olmasına rağmen bence anneliği iyi idare etmeme ve bunların hepsini pek de hazzetmediğim bir şehirde yapmama rağmen ruh sağlığım yerimde, evde kavga kıyamet kopmuyor ve bir bebe gayet normal şekilde büyüyor. Farkındayım insanlık için küçük ama benim için cidden büyük bir adım.